Wiecie, że Janusz Wójcik miał kiedyś swój napój energetyczny "Wójt"? A było to tak...

Rzecz działa się w 2016 roku, kiedy to w Wydawnictwie SQN szykowaliśmy się do wydania drugiej książki byłego selekcjonera reprezentacji Polski. Po sporym sukcesie autobiografii "Wójt. Jedziemy z frajerami! Całe moje życie", apetyty i oczekiwania (zwłaszcza samego Janusza Wójcika) były spore. Wiedzieliśmy, że trudno będzie w tak krótkim odstępie czasu zachęcić kibiców do sięgnięcia po drugą książkę duetu Janusz Wójcik i Przemysław Ofiara, więc musieliśmy wspiąć się na wyżyny kreatywności.

Podczas spotkania dotyczącego promocji nowej książki "Wójt. Jak goliłem frajerów. O piłce, pieniądzach i kobietach" pojawiały się przeróżne pomysły, jak zaskoczyć media i czytelników. Tym bardziej, że mieliśmy do czynienia z dość, ekhm, osobliwą materią.

Opowieści z mchu i paproci

W zasadzie pierwsza książka wyczerpała temat najciekawszych wątków z życia i kariery Janusza Wójcika, więc w nowej trener snuł opowieści o przeróżnych przygodach (złośliwi dodaliby, że z mchu i paproci), których doświadczył w różnych częściach świata. 

A to opowiadał, jak polował na tygrysa w Islamabadzie, a to serwował opowieść o tym, jak upijał byłego esesmana ukrywającego się w Ameryce Południowej lub relacjonował pełną grozy historię o tym, jak ktoś chciał go z zepchnąć z peronu pod nadjeżdżający pociąg.

Co siedzi w głowie Allena Iversona?

Tytułowe pytanie zadawało sobie i pewnie zadaje do dziś (na przykład po ostatnich doniesieniach o zachowaniu AI podczas odwiedzin dzieci chorych na nowotwór) wielu fanów NBA. Autobiografia "Niezrozumiany" przynosi odpowiedź na to pytanie, przynajmniej częściowo.

Allen Iverson to postać, która zawsze wzbudzała emocje. Krnąbrny, stawiający na swoim koleś z trudnego środowiska, który doszedł praktycznie na sam szczyt NBA, ale nigdy nie porzucił dawnego siebie: kolegów, zasad, stylu życia.

"Życie to nie gra" nie ujawniła wszystkiego

Wydana przed kilkoma laty książka Kenta Babba "Iverson. Życie to nie gra" nie wystawiała mu najlepszego świadectwa. Używki sprawiały, że często zachowywał się poniżej jakiejkolwiek krytyki. Jako zawodnika uwielbiały go miliony dzieciaków i mógł być wzorem nieustępliwości oraz chęci wygrywania. Jako człowiek nie powinien być stawiany za przykład.

Spieszmy się doceniać autorów - tak szybko odchodzą. Zwłaszcza ci, którzy piszą o historii mundiali.

Przeglądając najnowsze wydanie pozycji "Mundial. Historia", dotarła do mnie smutna myśl, że większości z tych, którzy zajmowali się w Polsce dokumentowaniem dziejów piłkarskich mistrzostw świata i wydawali na ten temat książki, nie ma już z nami.

"Mundial. Historia" ma trzech autorów. To dziennikarze krakowskiego "Tempa" - Jerzy Cierpiatka i Marek Latasiewicz - oraz Mirosław Nowak, który pisał dla katowickiego "Sportu" i tygodnika "Przegląd". Nazwisko tego ostatniego w najnowszym wydaniu zaznaczone jest czarną ramką - zmarł w październiku 2023 roku.

Trzy lata wcześniej odszedł Andrzej Gowarzewski, twórca Encyklopedii Piłkarskiej Fuji, na którego wydanej w 1990 roku "Encyklopedii piłkarskich mistrzostw świata" wychowały się pokolenia kibiców. Kiedy w końcu doczekaliśmy się - nie bójmy sie tego powiedzieć - unikatowego w skali światowej opracowania Leszka Jarosza, dziennikarz zmarł niecały rok po wydaniu drugiego tomu.