Patrice Evra "kocha tę grę". I całkiem dobrze pisze!

Nigdy bym nie pomyślał, że właśnie Patrice Evra napisze tak dobrą książkę, i to nie tylko o futbolu, ale o życiu. Autobiografia Francuza "Kocham tę grę" dla wielu kibiców będzie zaskoczeniem. Evra dał się zapamiętać jako wesołek, ale jego życie, a w szczególności dzieciństwo, wcale wesołe nie były.

Kradzieże, praca w roli dilera, bycie świadkiem strzelanin czy zabójstwa. To była codzienność przyszłej gwiazdy futbolu w niebezpiecznej dzielnicy Les Ulis na przedmieściach Paryża.

Kto pamięta ekipę AS Monaco?

Książka Evry to jednak nie tylko opowieść o tym, co przeżył i widział na własne oczy. To też kopalnia anegdot o kolegach z AS Monaco, Manchesteru United czy Juventusu (z każdym z tych klubów docierał do finału Ligi Mistrzów!), fascynujące spojrzenie prosto do szatni tych legendarnych zespołów czy wgląd w metody trenerskie takich tuzów jak sir Alex Ferguson, Didier Deschamps czy Massimo Allegri.

Zawód? Trener. Szymon Ratajczak przepytuje szkoleniowców różnych dyscyplin

W teorii to książka o sporcie, ale bardzo dużo w niej uniwersalnych treści: stres i presja, wypalenie zawodowe, zarządzanie grupą ludzi, relacje z przełożonymi. Mam wrażenie, że gdyby oddać głos 23 przedstawicielom innej grupy zawodowej, część wniosków płynących z takiej lektury byłaby bardzo podobna.

Tym, co wyróżnia trenerów, jest środowisko, w którym funkcjonują. Z pewnością jest wiele zawodów, w których pojawia się stres, presja i zorientowanie na wynik, ale rzadko kiedy co tydzień lub częściej Twoją pracę ocenia kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt albo nawet kilkaset recenzentów (czytaj: kibiców), a gdy coś idzie nie tak, jesteś najczęściej pierwszym do zwolnienia.

W wypowiedziach wielu trenerów przewija się jednak to, że pomimo wielu niedogodności, takich jak chociażby trudne utrzymanie relacji rodzinnych, jest to praca, której nie zamieniliby na żadną inną.

Kulisy pracy trenerskiej